تأثيرپذيري سهراب سپهري از عرفان شرق در حوزۀ اخلاق زيست‌محيطي

SohrabSepehri’sInspiration from Asian Mysticism in the Field of Environmental Ethics

سهراب سپهری، شاعر و نقاش مسلمان و طبیعت‌گرا، در گذر از كشورهای شرق دور، با عقاید و باورهای آنان آشنا و این آشنایی موجب شد كه شعر او رنگی از عرفان و اخلاق آیین‌های شرقی به خود بگیرد. «هندوییسم»، «بودیسم»، «تائوییسم» و «ذنیسم»، اصلی‌ترین ادیان و آیین‌های كشورهای شرق دور (چین، هند، و ژاپن) هستند كه سهراب تحت‌تأثیر آموزه‌های آنها به‌ویژه در حوزۀ اخلاق قرار گرفت؛ اخلاقی كه هر سه حوزۀ فرد، اجتماع، و زیست‌كره را دربر می‌گیرد. در این مقاله، پس از معرفی دیدگاه‌های ارزشی دربارۀ اخلاق زیست‌محیطی، مباحث مربوط به اخلاق زمین در شعر سهراب و مطابقت آن با آیین‌های شرقی بررسی شده است. این بررسی نشان می‌دهد كه كانون ارزشی زیست‌محور در دیدگاه سپهری و آیین‌های شرق مشترك است.

SohrabSepehri, Iranian Muslim nature-lovingpoet and artist, learned about ideas andbeliefs held in Far East in his travels to East Asian countries, an encounter whichgave his poems a hue of mysticism and ethics of Eastern religions. Hinduism,Buddhism, Taoism and Zenismwere the major religions beliefs in Far East countries(including China, India and Japan) which influenced Sepehri, particularly in the areaof ethics—an ethics which embraced the individual, the society and the biosphere.This paper first looks at value-centered views in the field of environmental ethicsand then compares ideas related to ethics of earth in Sepehri’s poems with ideas fromEastern religions. The study reveals that biosphere is a shared value focus both inSepehri’s poems and in Eastern religious views.