بازخواني مسيله منطقي شر و تيوديسه مبتني بر خيرهاي برتر از سويينبرن

Revisiting the Logical Problem of Evil and Swinburne’s Greater Goods Theodicy

مسيله شر بيش از آن كه به وجه قرينه‌اي و استقرايي و با اتكا بر برخي شرور گزاف و بي‌هدف يا انبوهي ناملايمات زندگي انسان، وجود خداوند و اوصاف كمالي او را به چالش كشد، در ساختاري منطقي، اعتقاد به خداوندي عالم، قادر و خير محض را با وجود شرور در جهان هستي به طور منطقي ناسازگار مي‌ديده است. پيداست كه اعتبار اين استدلال منطقي در گرو صدق يا محتمل‌الصدق بودن گزاره الحاقي آن خواهد بود و اين در حالي است كه فيلسوفاني چون سويينبرن كوشيده‌اند تا با پاسخ‌هايي چون تيوديسه معطوف به خيرهاي برتر، نادرستي اين گزاره الحاقي را نشان دهند. اين مقاله مي‌كوشد تا با نگاهي دقيق به استدلال منطقي ملحدين و گزاره الحاقي مورد نظر آنان، دفاع سويينبرن را مطرح و اشكالات وارد بر آن را بررسي كند.

The problem of evil is challenging the belief in the omniscient, omnipotent, and wholly good God. In its logical sense and deductive form, it claims that there are some pointless evils and myriads of life disorderliness with the existence of which God’s existence and his positive attributions are inconsistent. Needless to say, the reliability of this argument is based on the trueness or at least probable trueness of the concrete statement. Nevertheless, some philosophers like Swinburne have tried to deny the statement by the answers such as Greater goods theodicy. This article tries to look closely at atheistsʹ logical argument and their alleged concrete statements, and then examine the Swinburne’s defense and its difficulties.