تصميم‏گيري براي انتخاب سبد سهام؛ مقايسه‏ي الگوريتم‏هاي ژنتيك و زنبور عسل

انتخاب روش هايي با سرعت و دقت مناسب براي تصميم‏گيري، همواره جزو چالش‌هاي مديران به حساب مي‏آمده است. از مهمترين تصميمات مديران، تصميم به سرمايه‌گذاري مي‏باشد و از روش هاي مختلف سرمايه گذاري، مي توان به معامله سهام در بازارهاي مالي اشاره نمود. ماركويتز با بيان مدل پرتفوي در سال 1952، فصل جديدي را در تصميمات سرمايه‏گذاري آغاز كرد، ولي به مرور زمان نواقص اين مدل براي محققان آشكار و باعث انجام اصلاحاتي در آن شد. يكي از اين نواقص در نظر نگرفتن محدوديتي تحت عنوان حداقل مقادير معاملاتي است. در اين مطالعه، به منظور كمك به تصميم گيري موثر در زمينه انتخاب سبد سهام، مدلي بر اساس مدل ماركويتز و با لحاظ كردن محدوديت مذكور، بكار گرفته مي‏شود. سپس، مدل استفاده شده، توسط الگوريتم‏هاي ژنتيك و زنبور عسل حل و نتايج حاصل از الگوريتم ها با مرز كاراي ايجاد شده توسط مدل ماركويتز مقايسه مي گردد. نمونه پژوهش از شركت‏هاي فعال در بورس اوراق بهادار تهران در طي سال‏هاي 1383 تا 1387 انتخاب شده‏اند. نتايج پژوهش نشان مي‏دهد، براي حل مدل مورد استفاده، الگوريتم زنبور عسل نسبت به الگوريتم ژنتيك كارايي بالاتري دارد.