بررسي بازده آبياري سيستم هاي آبياري باراني در منطقه خرم آباد

موضوع بهره وري و بازده آبياري، كانون توجه بيشترين موضوعات مرتبط با آب است. استفاده از سيستم هاي آبياري باراني، علاوه بر آسان تر كردن آبياري و خودكار كردن آن، روشي است براي بهبود يكنواختي و بازده كاربرد آب كه در نهايت سبب صرفه جويي در مصرف آب و افزايش توليد محصول خواهد شد. در اين تحقيق چهار سيستم آبياري باراني (كلاسيك ثابت با آبپاش متحرك) در شهرستان خرم آباد به عنوان نمونه انتخاب و ارزيابي شد. مقادير بازده كاربرد، بازده تركيبي، بازده پتانسيل كاربرد، بازده واقعي كاربرد آب و كفايت آبياري در سيستم هاي كلاسيك ثابت به ترتيب 82/56، 86/59، 21/47، 71/45 و 64/81 درصد محاسبه شد. متوسط تلفات پاششي و نفوذ عمقي به ترتيب در سيستم هاي كلاسيك ثابت 2/13 و 09/30 درصد به دست آمد. پارامترهاي محاسبه شده كمتر از حد انتظار بود. همه سيستم ها داراي بازده كاربرد و تركيبي اندك بودند. زياد بودن تلفات، سبب كاهش بازده كاربرد و بازده تركيبي شد. در يك سيستم، آبياري كامل صورت گرفت و در بقيه مزارع به علت وقوع پديده كم­آبياري، بازده واقعي و بازده پتانسيل كاربرد برابر شد.