چاپ انتقالي در صنعت نساجي

Transfer printing in textile industry

تا پيش از سال 1968، براي چاپ منسوجات و سطوح حجم‌دار از چاپ اسكرين (سيلك) استفاده مي‌شده است. از مشكلات اين چاپ مي‌توان به خطاي ناشي از تعويض شابلون‌ها اشاره نمود كه اين خطا با افزودن تعداد شابلون‌ها و رنگ‌هاي به كار رفته در طرح بيشتر مي‌گردد. به همين دليل عموماً براي ايجاد يك طرح قابل قبول در چاپ اسكرين، از رنگ‌هاي محدودي استفاده مي‌شود. از طرفي با توجه به فرآيند چاپ اسكرين، ايجاد رنگ‌هاي پيوسته و رسيدن به رنگ‌هاي تركيبي بسيار دشوار و در مواردي غيرممكن است. به همين دليل تصاوير چاپ شده حالت غيرواقعي داشته و از پيوستگي مطلوب برخوردار نيستند. براي اولين بار در سال 1970 در راستاي رفع معايب چاپ اسكرين در صنعت نساجي، ايده تركيب روش‌هاي چاپ بر كاغذ و پارچه به شكل صنعتي ارايه و چاپ انتقالي متولد شد. چاپ انتقالي گونه‌اي از چاپ است كه در طي آن يك طرح رنگي از يك چاپ كاغذي، به يك پارچه يا فيلم پليمري انتقال مي‌يابد. هدف اين مقاله، مروري بر روش‌هاي چاپ انتقالي و عوامل موثر بر اين چاپ مي‌باشد.

Prior to 1968, screen printing was used for textile printing (silk). One of the problems of this method is the error due to switching the screens for the different printed colors, the error will increase by adding the number of used screens based on design. So generally the colors are limited for an acceptable plan in screen printing. On the other hand, according to the screen printing process, creating a continuous color tone and the color combination is very difficult and sometimes impossible. Therefore the printed images by this method are unreal and do not have the desired continuity. For the first time in 1970 in order to overcome the disadvantages of screen printing industry, the idea of combining methods of paper and fabric printing were presented and transfer printing was born. Transfer printing is a type of printing in which a color scheme of a printed paper will transfer on a cloth or polymeric film. This paper provides an overview of the methods and affecting factor the transfer printing.