بررسي رابطه مفهومي و تاثير حكمراني بر سياست‌گذاري عمومي

پديده حكمراني، يكي از مباحث مياني جديد در طيفي از رشته‌هاي اجتماعي به‌حساب مي‌آيد كه پيش از هر چيز متوجه تمركززدايي از قدرت (در معناي سنتي وستفاليايي) است؛ از اين‌رو حكمراني بدون شك داراي تاثير عمده‌اي بر بخش عمومي ـ كه واجد نقش محوري در سياست‌گذاري عمومي است ـ خواهد بود. بر اين اساس، پژوهش حاضر به دنبال پاسخگويي به اين پرسش تدوين يافته كه پديده حكمراني چه تاثيري بر سازوكار و نتايج آتي سياست‌گذاري عمومي خواهد داشت؟ در اين مسير، بررسي مفاهيم و مفروضات حكمراني نشان مي‌دهد، آينده سياست‌گذاري عمومي توسط بخش عمومي با ورود حكمراني و گسترش سرمايه اجتماعي دچار تحولاتي دموكراتيك مي‌شود؛ تحولاتي كه عرصه‌هاي اقدام گروه‌هاي غيردولتي و شهروندان (شبكه‌ها) را در فرايند سياست‌گذاري گسترش مي‌بخشند؛ از اين‌رو پس از ورود حكمراني به دستگاه اداره جامعه و فرايند سياست‌گذاري، شهروندان به قوت سرمايه اجتماعي بيشتر و گسترش شبكه‌هاي غيردولتي، هم در تشخيص مشكلات و قراردادن مسايل در دستور كار، هم در ارايه جايگزين‌ها و همچنين در اجرا و ارزيابي، نقش بيشتري به‌دست مي‌آورند. تجربيات نيز نشان مي‌دهند كه مشاركت بيشتر در امور، عملاً به تقويت كيفيت خدمات عمومي، سياست‌هاي عمومي و اثربخشي نتايج مي‌انجامد.