خريد تسليحات نظامي و همگرايي منطقه‌اي در خليج فارس (مطالعه موردي شوراي همكاري خليج فارس و ايران)

خليج فارس از چند دهه گذشته منطقه‌اي حياتي، استراتژيكي و كانون مسيله امنيت منطقه‌اي و بين‌المللي بوده است و موقعيت ژيواستراتژيك، منابع عظيم انرژي، رقابت‌هاي قدرت‌هاي فرامنطقه‌اي، وابستگي‌هاي خارجي در اين حوزه و مناقشات و بحران‌هاي منطقه‌اي، تاكنون از مولفه‌هاي اصلي واگرايي و نبود همگرايي منطقه‌اي آن بوده است. اكنون ظهور مولفه نوين خريد‌هاي كلان تسليحاتي و افزايش وابستگي‌هاي نظامي - امنيتي مي‌تواند شكل‌بندي همگرايي و امنيت منطقه‌اي در حوزه خليج فارس را در آينده نزديك تغيير دهد و منطقه را وارد مرحله جديدي از واگرايي كند. آينده همگرايي منطقه‌اي در خليج فارس و سياست‌هاي نظامي - امنيتي نوين، با مهم‌تر شدن خريدهاي تسليحاتي و افزايش وابستگي‌ها به قدرت‌هاي فرامنطقه‌اي شكل تازه‌اي به خود گرفته و در حال دگرگون شدن است. هدف اصلي اين پژوهش بررسي تاثير خريد‌هاي تسليحاتي و وابستگي خارجي بر نظام همگرايي منطقه‌اي در حوزه خليج فارس با تاكيد بر تاثيرات شاخص خريدهاي تسليحاتي بر همگرايي بين ايران و كشورهاي شوراي همكاري خليج فارس است. بر اساس نظريه وابستگي دليل عدم همگرايي كشورهاي حوزه خليج فارس، وابستگي ساختاري آنها در درون نظام قدرت‌هاي فرامنطقه‌اي و سرمايه‌داري است؛ بنابراين به دليل وابستگي خارجي (اقتصادي، سياسي، نظامي) و خريدهاي كلان تسليحاتي از غرب و همچنين مقاومت نامتقارن ايران در برابر قدرت‌هاي فرامنطقه‌اي، همگرايي درون منطقه‌اي كم‌رنگ مي‌شود و همزمان تنش‌هاي سياسي، اقتصادي، قومي و اجتماعي تقويت و بي‌ثباتي سياسي در منطقه حاكم مي‌شود و سرانجام به واگرايي بيشتر و شكست همگرايي در حوزه خليج فارس مي‌انجامد.