گفتمان قرآن پژوهي

Qur’ānic Studies Discourse

قرآن كتاب هدايت است. آموزه‌هاي آن در صورتي دست‌يافتني مي‌باشد كه رويكرد مخاطبان آن معرفت‌شناسانه باشد. در غير اينصورت محجور است و ارتباطي به زندگي فردي و اجتماعي ما ندارد. اين نوشتارِ كوتاه، نگاهي است تامّل‌گرايانه به تناسبِ ميان حجم فعاليت‌هاي قرآن (به‌ويژه در حوزه پژوهش) و انطباق آن بر فرهنگ رفتاري و اعتقادي و ميزان كنش‌پذيري ما از آنها كه احساس مي‌شود رضايت‌بخش نيست؛ نكاتي نيز به عنوان راه‌كار مطرح شده است.

The Qur’?n is a book of guidance. Its doctrines are achievable in case that the approach of its addressees would be epistemological. Otherwise, it is abandoned and irrelevant to the individual and personal life. This brief writing takes a deliberate look at the proportion between the volume of Qur’?nic activities (particularly in research field) and its application to conformity to the behavioral and ideological culture and the degree of our impressionability from them, which seems to be unsatisfactory. Some points have also been made as working procedures. Keywords: Qur’?nic studies, Qur’?nic studies discourse, impressionability from the Qur’?nic doctrines.