رفتار ويژه با كشورهاي در حال توسعه جهت توسعه اقتصادي آنها از ديدگاه سازمان ملل متحد

پس از جنگ جهاني دوم، كشورهاي در حال توسعه كه درصدد برنامه‌ريزي براي توسعه اقتصادي خود بودند، با موقعيت مسلط كشورهاي توسعه‌يافته در حوزه‌‌هاي مختلف مرتبط با توسعه اقتصادي و وضعيت ضعيف خود در اين زمينه‌ها مواجه شدند. لذا آنها تلاش كردند از روش‌هاي مختلف از جمله سازمان ملل، كشورهاي توسعه‌يافته را متعهد نمايند كه به صورت ويژه و غيرمتقابل اقداماتي را به نفع‌شان انجام دهند. رفتارهاي ويژه مورد انتظار كشورهاي در حال توسعه كه به كرات و مداوم توسط سازمان ملل مطرح شده عبارتند از: اصلاح ساختار اقتصاد جهاني، تعيين قيمت مناسب براي صادرات كالاهاي اوليه، رفع موانع تعرفه‌اي و غيرتعرفه‌اي، دسترسي به بازار، تامين مالي توسعه و انتقال فناوري. كشورهاي توسعه‌يافته به جز در موارد استثنايي، به صورت غيرمتقابل، هيچ‌گونه تعهد الزام‌آوري را در خصوص انواع رفتارهاي مذكور نپذيرفته‌اند، ولي به صورت اختياري اقداماتي را در اين زمينه انجام داده‌اند. پيامدهاي مثبت اقدامات مذكور به نسبت نياز كشورهاي در حال توسعه ناچيز بوده است. هرچند كه برخي كشورهاي در حال توسعه توانسته‌‌اند با مديريت مطلوب، از شرايط فراهم شده استفاده بهتري نمايند. كشورهاي در حال توسعه جهت توسعه اقتصادي بايد بيشتر به توانمندي‌هاي خود تكيه كنند تا كمك‌هاي ساير كشورها. روش تحقيق در تهيه اين مقاله اسنادي و كتابخانه‌اي بوده و نوع تحقيق توصيفي - تحليلي است.