تكنيك زاويه‌بندي در تحقيقات علوم انساني

Triangulation Technique in Social Science Researches

سنت تحقيقاتي حاكم بر علوم انساني عمدتاً برگرفته از علوم طبيعي است كه قابل اعتماد بودن يافته‌هاي خود را در گرو پيروي از روش‌هاي علوم طبيعي مي‌داند و با عناويني همچون «كمي»، «عيني» و «تجربي» نامگذاري شده است. در دهه‌هاي اخير الگوي ديگري در تحقيقات علوم انساني پا به عرصه گذاشت و مقبوليت يافت كه از آن با عناويني همچون تحقيقات «كيفي»، «طبيعت‌گرايي» و «مطالعه موردي» ياد مي‌شود. نويسنده با توجه با ماهيت واقعيت‌هاي انساني بر اين باور است كه بايد از تركيب دو روش كمّي و كيفي در تحقيقات علوم انساني استفاده كرد تا بتوان از زواياي مختلف به شناخت بهتري از واقعيت‌هاي انساني توفيق يافت. اين تركيب كه به عنوان روش زاويه‌بندي مطرح است، مي‌تواند موج نويني از تحقيقات علوم انساني را موجب گردد و در عرصه نظريه‌پردازي در علوم انساني نيز به‌كار آيد. در اين مقاله تعريف زاويه‌بندي، چگونگي استفاده از اين تكنيك، كاربرد آن در تجزيه و تحليل مسايل علوم انساني، اهميت استفاده از تكنيك‌ زاويه‌بندي و در نهايت مزايا و معايب آن مورد بحث و بررسي قرار گرفته است.