پساساختار‌گرايي و روش

علوم انساني و اجتماعي در عصر حاضر در معرض بحران‌هاي بنياديني قرار گرفته‌اند، ميل رسيدن به روش و نظريه واحد در علوم انساني و اجتماعي فروكش كرده و رويكردهاي پساساختارگرا براي يافتن و بهره جستن از روش‌هاي جديد تحقيق غلبه يافته است. اين رويكرد جديد با پيشنهاد روش‌شناسي‌هاي متعدد و متنوع، نوعي آشفتگي روش‌شناختي را به همراه آورده و با طرح ايده مواجهه با موضوع شناخت از طريق سنت‌هاي فرهنگي و زباني، باب هر گونه رويارويي مستقيم با جهان را بسته و تمام دانش انسان را گرانبار از نظريه و ارزش معرفي كرده است. در اين مقاله پس از شرح مختصر رويكرد ساختارگرايي، انتقادهاي وارد بر آن بيان شده است. همچنين ضمن تشريح رويكرد پسا‌ساختارگرايي و بيان وجوه شباهت و تفاوت آن با ساختارگرايي، جايگاه روش در اين رويكرد مورد بحث و بررسي قرار گرفته است.