فقه و پويايي ماهيت سياست خارجي رانشگر / بازدارنده

Fiqh and Dynamic Essence of Foreign Policy: Preventive/Motive?

يكي از حوزه‌هاي مهم سياست‌گذاري در هر كشور، عرصه سياست خارجي به مفهوم راهبرد و اقدام براي تامين منافع ملي/اهداف ملي در تعامل با ساير بازيگران خارجي و محيط بين‌الملل است. اهميت اين حوزه، امروزه با عنايت به تحولات شتابان سياسي ـ اقتصادي ـ اطلاعاتي صحنه بين‌الملل، براي بازيگران بين‌المللي بيش از پيش مشهود است. در واقع ميان ماهيت و سرشت متغيّر حوزه سياست و روابط بين‌الملل و حوزه پوياي سياست‌گذاري يك كشور در صحنه سياست خارجي نوعي تعامل متقابل حاكم است. از ديگر سوي، با پيروزي انقلاب اسلامي ايران در 1357، الگوي جديدي از تمشيت امور جامعه و حكومت در تمام عرصه‌ها از جمله حوزه سياست خارجي بر پايه حاكميت اصول ديني و بالتبع فقه، پديدار شد كه ويژگي آن ثبات و ايستايي بيشتر نسبت به حوزه پوياي روابط بين‌الملل است. در اين ميان انگيزه اين نوشتار، آن است كه سيستم سياسي يك كشور چگونه مي‌تواند ميان اين دو حوزه پويا و ايستا نوعي مفاهمه، تطبيق يا تعديل را به‌منظور ابتكار عمل يا پاسخ‌گويي به تحولات بيروني ايجاد كند.