بررسي ديدگاه علامه طباطبايي در باب امامت به معناي «هدايت به امر»

قرآن پژوهان درباره معناشناسي امامت حضرت ابراهيم در آيه 124 سوره بقره اختلاف نظر دارند. در اين ميان علامه طباطبايي نظريه بديعي را ارايه كرده، امامت را به «هدايت به امر» معنا مي‌كند چون در برخي از آيات (مانند السجده، 24؛ الانبيا، 72) هدايت به امر وصف امام قرار گرفته چنان‌كه گويي در صدد بيان معناي آن است. هدايت به امر از نظر علامه همان هدايت باطني تكويني است كه در آيات ديگر قرآن از آن ياد شده است (مانند آيه 81 سوره يس). اساس اين نظريه بر ادعاي اشتراك معنايي در كلمه «امر» در دو دسته از آيات قرآن است. ليكن دليلي اين اشتراك را تاييد نمي‌كند بلكه مي‌توان بر نفي آن ادله‌اي را اقامه كرد.

There is a disagreement among scholars over the meaning of Abraham’s leadership mentioned in the Quran, 2, 124. In this connection, AllamaTabatabaee presents an innovative opinion and interprets leadership as guidance by the command (al-Hidaya bi’l Amr) since Imam is qualified by guidance by the command as if the qualification is to describe the meaning of leadership (imamat). In Allama’s opinion, guidance by the command is the very inner, existential guidance mentioned in some other verses. That theory is based on the commonness of meaning of the word “command (amr)” in those two groups of Quranic verses. However, no proof can confirm that commonness. On the contrary, there are some proofs which negate that.