به كارگيري تكنيك‏هاي تاپسيس فازي وDEA فازي به منظور اولويت‏بندي و انتخاب قابليت‏هاي چابكي سازمان

روش‏هاي متفاوتي جهت اولويت‏بندي و انتخاب قابليت‏هاي چابكي سازمان ارايه گرديده است كه اغلب آنها جز روش‏هاي تصميم‏گيري چند معياره جبراني مي‏باشند. در اين مقاله تلاش مي‏شود با بهرهگيري از تكنيك‏هاي تحليل پوششي داده‏ها ((DEA،و تاپسيس فازي، رويكردي جهت اولويت‏بندي قابليت‏هاي چابكي بر اساس نيازهاي محيطي سازمان، ارايه گردد. پژوهش حاضر در دو مرحله متوالي انجام گرفته است. در مرحله اول محرك‏هاي چابكي سازمان شناسايي شده و در مرحله دوم قابليت‏هاي چابكي بر اساس اثربخشي و تاثيرشان جهت غلبه بر محرك‏هاي استخراج شده از مرحله اول، اولويت‏بندي مي‏گردند. در مرحله اول محرك‏هاي چابكي سازمان با بهره‏گيري از تكنيك تاپسيس فازي و رويكرد برنامه‏ريزي كسري و بر اساس سه معيار دشواري پاسخگويي، ميزان اثرگذاري بر فعاليت‏هاي سازمان و شدت تغيير، رتبه‏بندي شده و محرك‏هاي كليدي انتخاب مي‏شوند. در مرحله دوم، با استفاده از تكنيك تحليل پوششي داده‏هاي فازي، قابليت‏هاي چابكي استخراج شده از ادبيات تحقيق بر مبناي تاثيرشان بر عوامل محرك كليدي، ارزيابي و اولويت‏بندي مي‏شوند. روش ارايه شده در يكي از صنايع بزرگ قطعه‏ساز دولتي مورد آزمون قرار گرفته است.