اخلاص ، مناط اصلي بين دين و اخلاق

ايصال نفس به امر نامتناهي كه سرچشمه حقيقي اوست، در گرو انجام آيين مند تكليف از سر حكمت است. اين امر در سه ساحت انضباط پيشه وري، گذر پيروزمندانه و مودبانه از موقعيت اخلاقي و انجام منسك ديني، ظهور مي يابد. زماني كه نفس، با پذيرش مشقت و رياضت موفق مي شود، استعدادهاي خود را فعليت ببخشد، نور نهفته خود را آشكار ساخته است كه سند ربانيت اوست. با و جود اين، نور الهي نفس، به تحقق نمي-پيوندد مگر آن كه فرد مكلف، به هنگام التزام خويش به انجام اعمال خاصه، بر شرط اخلاص مراقبت داشته باشد و از آن تخطي نورزد. به عبارت ديگر، خالصانه انجام دادن كارها، در هر سه ساحت نامبرده، عين تجلي نور ناظمه نفس است. شرط اخلاص، هم در اداي مناسك ديني حضور دارد و هم در آداب اخلاقي. بنابراين، اخلاص، در درجه اول، متعلق به خود نفس است و به نحوه عملكرد فاعلي بستگي دارد كه ملتزم به اداي تكاليف است.