ارزيابي پارادايمي انسان به عنوان عنصر اساسي در طراحي پارادايم الهي

اگرچه بالاترين سطح معرفت از انسان، معرفت فلسفي اوست، ولي انسان به عنوان يك واقعيت اجتماعي زماني قابل درك تجربي است كه معرفت فلسفي بتواند به سطح پارادايمي و پس از آن به سطح معرفت علمي نازل گردد. در اين بين پارادايم، مجموعه گفتارهاي منطقي است كه در ارتباط بين‌الاذهاني انديشمنداني مورد پذيرش جامعه علمي قرار مي‌گيرد و به سوالات اساسي درباره پيش‌فرض‌هاي هستي‌شناختي، معرفت‌شناختي، روش‌شناختي، انسان شناختي و ارزش‌شناختي علم پاسخ مي‌دهد. در اين مقاله ضمن معرفي پارادايم‌هاي غالب در علوم انساني (اثبات‌گرايي، تفسيري و انتقادي)، سعي مي‌شود تا پاسخ اين سه پارادايم به سوالات انسان‌شناسي مورد بحث و بررسي قرار گيرد. آشنايي با تلقي پارادايم‌هاي غالب علوم انساني درباره ماهيت انسان مي‌تواند زمينه‌ساز نقد نظريه‌هاي ليبراليستي، انتقادي، امانيستي و ارايه و گسترش درك مشترك از ماهيت انسان در پارادايم الهي باشد. اين امر مقدمه‌اي براي نظريه‌پردازي در عرصه علوم انساني و اجتماعي ديني، به منظور توصيف و تبيين بهتر و كارآمدتر رويدادهاي انساني و اجتماعي است.