پسامدرنيسم و روش

پسامدرنيسم منظري انقلابي، در حوزه‌ي مطالعات علوم انساني و اجتماعي پيشنهاد مي‌كند. اين رويكرد، با به پرسش كشيدن اعتبار علم مدرن و انگاره‌ي دانش عيني و مقاومت در برابر هرگونه ادعايي درباره‌ي حقيقت، افق جديدي در عرصه‌ي علوم انساني و اجتماعي مي‌گشايد. در تاملي ديرينه‌شناختي، ريشه‌هاي پسامدرنيسم را در انسان‌گرايي جستجو كرده، به برجسته كردن نقش واژگان در بازساختاربندي علوم اجتماعي و انساني مي‌پردازند. آنان همچنين تلاش مي‌كنند تا نشان دهند كه چگونه چالش پسامدرنيسم با عقل و سازمان عقلايي، تمامي حوزه‌هاي عملي را تحت تاثير قرار داده است: در روانكاوي، با به پرسش كشيدن آگاهي و سوژه‌ي منسجم و منطقي؛ در سياست، با به چالش كشيدن اقتدار ساختارهاي تصميم‌سازي سلسله مراتبي و بوروكراتيك كه در سپهر و ساحت مشخصي عمل مي‌كنند؛ در انسان‌شناسي، حمايت از فرهنگ‌هاي محلي در مقابل فرهنگ جهاني و... .