رفتارشناسي روحانيان در واكنش به سياست‌هاي سكولاريستي پهلوي اول

Behavioralism of Ulama in Response to Secular policies of Pahlavi I

اين مقاله به رفتارشناسي روحانيان در واكنش به سياست هاي دين‌زداي پهلوي اول مي پردازد. بسياري از رفتار اجتماعي روحانيان در سه دهه نخست سده چهاردهم خورشيدي به طور مستقيم متاثر از سياست هاي سكولاريستي دولت رضاشاه بود. بخشي از اين رفتارها زماني رخ داد كه وي در قدرت قرار داشت و بخش مهمي از واكنش ها پس از عزل وي از قدرت در دهه 1320 صورت گرفت. با اخراج رضاشاه از ايران و پايان دوره استبداد رضاخاني روحانيان همانند ديگر نيروهاي اجتماعي فرصت يافتند با آزادي بيشتر نسبت به تحولات دو دهه پيش اعتراض كنند. لذا از نيمه دوم سال1320 گرچه پهلوي دوم به عنوان شاه جديد برگزيده شد اما واكنش سنگين روحانيت به سياست هاي پهلوي اول در همين دوره بروز مي كند.

This article deals with the behavioralism of ulsms in response to the secular policies of Pahlavi I. Many social behaviors of ulama in the first three decades of 20th century was directly under the influence of Reza Shah. Part of these behaviors occurred when he was in power and an important part of responses occurred after his fall in 1941. With the fall of Reza Shah and end of Reza Shah’s despotism, ulama like other forces in Iran had the opportunity to voice their protest. Therefore, from the second half of 1941 although Pahlavi II was determined as the Shah, the great response of ulama against the policies of the Pahlavi I occurred in this era.