چرخش‌هاي روش‌شناختي در علوم انساني و اجتماعي

امروزه چرخش‌هاي روش‌شناختي در علوم اجتماعي و انساني به پديده‌اي تبديل شده ‌است كه به صورتي پرشمار، در آثار صاحبان راي در اين حوزه، به آنها اشاره و ارجاع شده، مقولات بسياري بر مبناي آنها توضيح داده مي‌شود. در اين مقاله، ابتدا به دو چرخش مهم در حوزه‌ي علوم انساني، يعني چرخش‌هاي زباني و فرهنگي مي‌پردازيم و سپس به چرخش‌هاي روش‌شناختي ذيل اين دو، از جمله چرخش‌هاي روايي، زندگي‌نامه‌نويسي و خودزندگي‌نامه‌نويسي و تاريخي اشاره مي‌كنيم. بررسي مباني فلسفي چرخش‌هاي مذكور در قالب ضديت روش‌شناختي با رويكرد پوزيتيويسم، در ابتدا بازنموده شده است. تغيير رويكرد از اثبات‌گرايي به رويكردهاي انسان‌گرايانه‌ي تفسيري و تفهمي، و تغير موضع از روش‌هاي كمي به روش‌هاي كيفي بررسي جنبه‌هاي گوناگون پديده‌هاي انساني و اجتماعي را فارغ از چارچوب كشف قوانين علي ممكن ساخته و فضا را براي قوت گرفتن سويه‌هايي چون تاريخ و زندگي‌نامه‌پژوهي و روايت است.