عوامل موثر در رفتار خودتوسعه اي كاركنان با تاكيد بر نقش حمايت سازمان و نگرش اسلامي به كار

هدف اين پژوهش، بررسي عوامل موثر در رفتار خودتوسعه اي كاركنان، با تاكيد بر نقش حمايت سازمان و نگرش اسلامي به كار است. تحقيق حاضر از نظر هدف، بنيادي- كاربردي و از لحاظ روش، توصيفي- پيمايشي است و 949 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان هاي دولتي شهر تهران به عنوان نمونه آماري، در آن شركت كردند. داده ها به روش تحليل عاملي و تحليل مسير، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند و عوامل موثر در رفتار خودتوسعه اي كاركنان با استفاده از پانل خبرگان، شناسايي و الگوي نهايي خودتوسعه اي منابع انساني، طراحي و تبيين شد. يافته ها حاكي از آن است كه سن، تحصيلات، نگرش اسلامي به كار، خودكارآمدي، تعهد حرفه اي و انگيزش شغلي و حمايت سازمان، بر تمايل و رفتار خودتوسعه اي كاركنان اثرگذارند و نيز بين نگرش اسلامي به كار و حمايت سازمان و حمايت سرپرست با رفتار خودتوسعه اي كاركنان، رابطه مستقيم و معني داري وجود دارد. بر اساس نتايج تحقيق، نگرش اسلامي به كار و حمايت سازمان، به ترتيب، بيشترين همبستگي را با رفتار خودتوسعه اي كاركنان دارند. مي توان نتيجه گرفت كه از طريق تقويت و تحكيم باورهاي مذهبي كاركنان و نيز تشويق و حمايت سازمان، مي توان رفتار خود توسعه اي كاركنان را تقويت كرد.