مكانيسم‌ها و جامعه‌شناسي (نقش و اهميت مكانيسم‌ها در تبيين پديده‌هاي اجتماعي)

در چند دهه اخير، جوش و خروشي روش‌شناسانه براي احياي مفهوم علّيت، به ويژه درك مكانيسمي از علّيت در علوم اجتماعي مي‌بينيم تا جايي كه بسياري از دانشمندان علوم اجتماعي، با وجود تمام اختلافات عمده در موضوعات مهم نظري و روش‌شناسي‌، به طور مشترك، بر تبيين پديده‌هاي اجتماعي از طريق ارجاع به مكانيسم‌هاي علّي تاكيد فزاينده‌اي كرده‌اند. با وجود ادبيات نسبتاً گسترده موجود در خصوص درك مكانيسمي از علّيت، سوالات متعددي در خصوص معنا و كاربرد مكانيسم‌هاي علّي در علوم اجتماعي مطرح هستند. در اين مقاله تلاش شده است ضمن كالبدشكافي مفهومي از واژه «مكانيسم»‌ نشان داده شود كه چرا دانش‌پژوهان علوم اجتماعي، به ويژه جامعه‌شناسان كه عهده‌دار مطالعه پديده‌هاي پهن‌دامنه و كلان هستند، نياز مبرمي به مطالعه مكانيسم‌هاي علّي دارند. به عبارت ديگر نشان داده شده است كه مكانيسم‌ها چگونه مي‌توانند برخي مشكلات اساسي و ديرپا را در مطالعات جامعه‌شناسي، تا حدود زيادي حل كنند. همچنين رابطه درك مكانيسمي از علّيت با فردگرايي روش‌شناختي در علوم اجتماعي تجزيه و تحليل شده است.