بررسي روش‌شناسي هربرت بلومر در مطالعات اجتماعي

هدف اين مقاله بررسي ديدگاه هربرت بلومر در باره روش شناسي تحقيقات كيفي است. او يكي از انديشمندان برجسته مكتب شيكاگوست كه اصطلاح «تعامل‌گرايي نمادي» را ابداع كرده است. او از روش كيفي طبيعت‌گرايانه طرف‌داري مي‌كند كه واكنشي است در برابر سيطره جامعه‌شناسي كاركردي- ساختاري و روش‌هاي كمّي در علوم اجتماعي. ديدگاه او سبب شد رويكردي تفسيري در علوم اجتماعي تقويت و گسترش يابد. در كانون آثار بلومر، نوع رابطه روش‌هاي علوم طبيعي و اجتماعي قرار دارد. او به نقد روش‌شناسي اثبات‌گرا و كاربرد تكنيك‌هاي كمّي در تحقيقات جامعه‌شناسي مي‌پردازد. او روش‌هاي كمّي را روش مي‌نامد و استدلال مي‌كند كه استفاده از تحليل متغير معمولاً، نقش اساسي فرايندهاي تفسيري را در شكل‌گيري رفتار انسان ناديده مي‌گيرد. سرانجام، انتقادات وارد بر ديدگاه بلومر نيز در اين مقاله ارايه مي‌شوند.