تاثير اندازه ذرات سيلاژ جو و سطح كنسانتره بر مصرف خوراك، قابليت هضم مواد مغذي، فراسنجه هاي شكمبه اي در گوسفند نر كرماني

به منظور بررسي تاثير دو سطح اندازه ذرات سيلاژ جو و دو سطح كنسانتره بر مصرف خوراك، قابليت هضم مواد مغذي، فراسنجه هاي شكمبه اي از چهار راس بره نر نژاد كرماني چهارده ماهه با ميانگين وزني 2±35 كيلوگرم به صورت طرح چرخشي در قالب طرح فاكتوريل 2×2 با چهار دوره 21 روزه استفاده شد. براي تهيه سيلاژ، 1200 كيلوگرم علوفه جو، به مدت 45 روز در كيسه هاي نايلوني سيلو شد. جيره هاي آزمايشي به ترتيب شامل جيره حاوي 40 درصد سيلاژ جو درشت و 60 درصد كنسانتره، 60 درصد سيلاژ جو درشت و 40 درصد كنسانتره، 40 درصد سيلاژ جو ريز و 60 درصد كنسانتره، 60 درصد سيلاژ جو ريز و 40 درصد كنسانتره بودند. ميانگين هندسي ذرات سيلاژ جو درشت و ريز، به ترتيب 95/ 13 و 83/ 10 ميلي متر بوده و pH سيلاژ ريز كم تر بود (03/ 0=P). نتايج حاكي از اين بود كه بيش ترين مصرف ماده خشك در جيره هاي داراي 40 درصد كنسانتره بود (001/ 0>P)، اما بيش ترين قابليت هضم ماده خشك و آلي در جيره 60 درصد كنسانتره و 40 درصد سيلاژ جو ريز بود (05/ 0>P). مقدار pH مايع شكمبه، چهار ساعت پس از تغذيه با جيره هاي حاوي سيلاژ درشت بيش تر بود (005/ 0=P). غلظت نيتروژن آمونياكي مايع شكمبه تحت تاثير جيره هاي آزمايشي قرار نگرفت. بيش ترين توليد پروتئين ميكروبي در جيره هاي سيلاژ جو ريز بود (044/ 0>P). كاهش سطح كنسانتره و اندازه ذرات سيلاژ جو، ضمن بهبود شرايط شكمبه و افزايش سطح تماس ذرات سيلاژ جو، سبب بيش ترين قابليت هضم ماده خشك و آلي بيش تر شد.