ارزشگذاري اقتصادي قراردادهاي بيع متقابل گازي در پارس جنوبي از طريق مقايسه با قراردادهاي مشاركت در توليد

انعقاد قراردادهاي نفتي با شركت هاي بين المللي براي انجام عمليات بالادستي و پايين دستي در صنعت نفت ايران سابقه ديرينه اي دارد. پس از كشف نفت، نخستين قرارداد نفتي در سطح بين المللي در ايران منعقد شده است. انواع مختلف قراردادهاي نفتي در ايران مورد استفاده قرار گرفته اند و در اكثر دوره ها ميزان كفايت قراردادهاي منعقد شده، از منظر منافع اقتصادي براي كشور ايران مورد سوال و ابهام بوده است. در اين مطالعه براي بررسي اين موضوع، قراردادهاي بيع متقابل گازي از منظر اقتصادي مورد ارزشگذاري قرار گرفته اند و به منظور ارزيابي بهتر، اين قراردادها با قرارداد مشاركت در توليد مقايسه شده اند. براي اين مقاله، فازهاي 2 و 3 و همچنين 4 و 5 ميدان گازي پارس جنوبي انتخاب شده اند و چون اين پروژه ها در قالب قرارداد بيع متقابل واگذار شده اند، ضمن تعريف سناريوهاي متفاوت، قالب قراردادي مشاركت در توليد براي آنها شبيه سازي شده است. پس از استخراج سناريو برتر در قالب قرارداد مشاركت در توليد براي هر دو پروژه، مشخص شد در اجراي فاز 2 و 3 پارس جنوبي، استفاده از قرارداد مشاركت در توليد و در فاز 4 و 5 پارس جنوبي، استفاده از قرارداد بيع متقابل، براي كشور ايران مطلوب تر بوده اند.