مكان يابي مناطق مستعد و حفاظت شده جهت فعاليت هاي اكوتوريستي با استفاده از تكنيك هاي تصميم گيري چند معياره (مطالعه موردي: استان همدان)

امروزه بررسي و شناخت مكان هاي مستعد جهت كاربري اكوتوريسم يكي از موضوعات مهمي است كه مورد توجه برنامه ريزان صنعت توريسم قرار گرفته است. هدف از اين پژوهش، رتبه‌بندي مناطق مستعد و حفاظت شده جهت اجراي فعاليت هاي گردشگري در استان همدان مي باشد. به منظور بررسي شاخص هاي مرتبط با مكان يابي مناطق مستعد از تكنيك هاي‌ تصميم‌گيري چند معياره (SAW، VIKOR، TOPSIS و آنتروپي) استفاده گرديد. ابتدا 12 معيار شامل 5 معيار با اهميت شامل پوشش گياهي و حيات جانوري، زيرساخت ها، تمايل مردم محلي، امنيت و دسترسي به منطقه براي ارزيابي تعريف شد. براي وزن دهي به معيارهاي انتخاب شده از روش آنتروپي و ماتريس هاي مقايسه زوجي استفاده شد. همچنين با روش VIKOR مناسب‌ترين گزينه تعيين و با روش SAWو TOPSIS رتبه‌بندي مناطق صورت گرفت. در نهايت رتبه‌بندي اين سه تكنيك با يكديگر مقايسه و رتبه‌بندي نهايي مناطق با روش ادغام ميانگين حسابي انجام گرديد. با توجه به نتايج وزن‌دهي به روش آنتروپي، شاخص پوشش گياهي وحيات جانوري با رتبه 1 و وزن % 303/0 مهم ترين عامل در رتبه‌بندي مناطق مستعد بودند. نتايج حاصله از بررسي روش هاي فوق نشان داد كه ، منطقه حفاظت شده لشگردر ملاير بهترين منطقه جهت فعاليت هاي اكوتوريسمي است.