واسنجي معادله جهاني فرسايش خاك اصلاح‌شده (RUSEL) با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافيايي و سنجش ‌ازدور (مطالعه موردي: حوضه آبخيز سيخوران هرمزگان)

افزايش فرسايش خاك به‌عنوان خطري براي رفاه انسان و حتي براي حيات او به شمار مي‌رود. برآورد فرسايش خاك براي توسعه روش‌هاي حفاظتي از فرسايش در جهت مديريت پايدار حوضه‌هاي آبخيز ضروري به نظر مي‌رسد. عدم وجود و يا كمبود آمار و اطلاعات در زمينه فرسايش خاك و توليد رسوب در بسياري از حوضه‌هاي آبخيز كشور، استفاده از فن‌آوري‌هاي نوين را ضروري ساخته است. هدف اين پژوهش واسنجي مدل راسل كه پارامترهاي آن با استفاده از سامانه‌هاي اطلاعات جغرافيايي و سنجش ‌از دور به‌دست‌ آمده و همچنين شناسايي مناطقي در حوضه آبخيز سيخوران است كه بيش تر در خطر فرسايش قرار دارند. فاكتور فرسايندگي باران (R) پس از ايجاد يك رابطه رگرسيوني در ايستگاه‌هاي هيدرومتري استان هرمزگان محاسبه و سپس درون‌يابي گرديد. تخمين مقادير فرسايش‌پذيري (K) با استفاده از نقشه خاك و داده‌هاي نقشه‌برداري زميني درسته حوضه به دست آمد. فاكتور پوشش گياهي با استفاده از نمايه گياهي NDVI و عامل طول و درجه شيب نيز با استفاده از مدل رقومي ارتفاعي محاسبه شد. به علت عدم انجام عمليات حفاظتي در سطح حوضه آبخيز، عامل عمليات حفاظتي برابر يك در نظر گرفته شد. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده، بيش ترين ميزان فرسايش متوسط ساليانه در حوضه آبخيز سيخوران، مربوط به مناطق جنوبي است. نتايج حاصل از همبستگي ميان فرسايش خاك و عوامل مدل RUSEL محاسبه گرديد كه مشخص شد عامل طول و درجه شيب بيش ترين همبستگي (%68R2=) را با فرسايش خاك در حوضه مورد مطالعه دارد. نتايج اين پژوهش نيز با يكي از ايستگاه‌هاي رسوب سنجي منطقه تطبيق داده شد كه با همبستگي 7/82 موثر بودن استفاده از فن‌آوري‌هاي RS و GIS را جهت تخمين كمي مقادير فرسايش خاك اثبات نمود.