بررسي تعاملات دانشگاه، صنعت و دولت به عنوان اركان اصلي نظام نوآوري كشور (مورد مطالعه: استان خراسان رضوي)

يكي از مهم‌ترين پيش شروط توسعه كشورهاي پيشرفته، برخورداري از نظام ملّي نوآوري قدرتمند است كه در سايه آن، عرضه كالاهاي جديد و روش هاي نوين توليد، دستيابي به بازارها و منابع گسترده تر به همراه ايجاد ساختارهاي جديد براي صنعت فراهم مي‌شود. با توجّه به اينكه دانشگاه، صنعت و دولت از اركان اصلي نظام نوآوري در سطح ملّي به شمار مي آيند، مطالعه روابط ميان آن ها جهت رفع معضلات صنعتي و ارايه روشي نظام مند براي توليد محصولات، فرآيندها و فناوري نوين از اهميّت بسزايي برخوردار است. تحقيق حاضر با هدف بررسي وضعيت موجود تعامل ميان اركان نظام ملّي نوآوري كشور و ارايه راهكارهاي اصلاح و بهبود آن صورت گرفته است. لذا اين پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و از نوع تحقيقات اكتشافي (زمينه يابي) است. جامعه آماري تحقيق شامل كارشناسان نهادهاي سياستگذاري و قانونگذاري، وزارتخانه هاي علوم، تحقيقات و فناوري، صنعت و معدن و تجارت، شهرداري ها، سازمان هاي ذي‌ربط و كاربران نوآوري بوده است و نمونه آماري دربرگيرنده 100 نفر از نخبگان سازماني معرفي شده از سوي مراجع فوق است. اطلاعات مورد نياز تحقيق نيز به روش كتابخانه اي و با بهره گيري از مصاحبه و پرسشنامه حاصل گشته است. با توجّه به يافته‌هاي بدست آمده اين نتيجه حاصل شد كه نهادهاي سياستگذاري براي تحقيق و توسعه و نوآوري در همه سطوح وجود دارند اما تعامل اركان اصلي نوآوري شامل دانشگاه، صنعت و دولت، ضمن دارا بودن پتانسيل هاي قوي علمي، فني و تجربي از انسجام سيستماتيك برخوردار نيست. از اين رو در پژوهش حاضر نگاشت نهادي مطلوب و راهكارهاي بهبود نظام ملّي نوآوري ايران ارايه شده است.