نوآوري باز و ضرورت پياده‌سازي آن در سازمان ها

سازمان‌هايي كه از پس مديريت مدل نوآوري باز برآيند، خواهند توانست هزينه نوآوري را كاهش داده و نوآوري‌هايشان را زودتر به بازار برسانند. آن‌ها حتي خطرهاي نوآوري را با ديگراني كه دركسب‌وكار نوآوري باز مشاركت و همراهي داشته‌اند تقسيم مي‌كنند. شركت‌ها از اين رهگذر مي‌توانند زودتر با دگرگوني‌هاي بازار سازگار شوند و با جذب ايده‌هاي نو در بازارهاي جهاني‌تر و پوياتر، رقابتي باقي بمانند. بنابراين مديران بايد پيامدهاي سهمگين مدل‌هاي كسب‌وكار بازار را بشناسند و زيرساخت‌هاي لازم را به گونه‌اي فراهم آورند كه شركت‌هايشان بتوانند در فضاي نوين نوآوري دوام آورند و رونق يابند. نوآوري باز كه در شمار پارادايم‌هاي نوين نوآوري تلقي مي‌شود، در سازمان هاي توانمند چند مليتي به خوبي بكار گرفته شده و ابزارهاي طرح شده در اين پارادايم، ارزش‌افزايي هر چه بيشتر را در بنگاه ها در كنار ارتقاي سطح كيفي محصولات و رضايت بالاي مشتريان پرتوقع را به دنبال داشته است. پژوهش حاضر از نوع مروري است كه با تعريف نوآوري باز، ارايه الگوي مفهومي و مدل هاي اجرا شده در ايران و جهان قصد دارد ضرورت پياده‌سازي اين طرح را در سازمان ها جهت ايجاد رضايت‌مندي در مشتريان و مهندسي مجدد كسب و كار سازماني پيشنهاد دهد. از آنجا كه اكثر بنگاه‌هاي توليدي و اقتصادي بزرگ، متوسط و كوچك فاقد واحدهاي تحقيق و توسعه كاربردي براي دستيابي به فناوري‌هاي نوآوري محور هستند، طرح ملي نوآوري باز با ايجاد تعاملي پويا و باز در كشور قادر خواهد بود با ايجاد تعاملي پويا و دوسويه بين صاحبان نوآوري و كارفرمايان توليدي، تمامي ظرفيت‌هاي نهفته كشور به خصوص دانشگاه‌ها، اساتيد، دانشجويان، صاحبان ايده‌هاي برتر و كارآفرينان نوآور را در خدمت حل مشكلات صنعت و توليد قرار دهد و اتصال مثلث دانشگاه، صنعت و دولت را به ارتباط تبديل نمايد.