تاثير خاستگاه اجتماعي افراد ژاندارمري بر گرايش‌هاي سياسي- اجتماعي آن‏ها (1329-1340ه ق)

The effects of gendarmes’social origin on their political-social tendencies (1921-1950)

ژاندارمري به عنوان يكي از مهمترين دستاوردهاي انقلاب مشروطه ادامه روند نوسازي دامنه‏دار نوسازي نيروهاي نظامي و انتظامي ايران در عصر قاجاريه بود. با اين حال نيروهاي ژاندارمري در مقايسه با ديگر نيروهاي نظامي به لحاظ تداوم حضور و كاركرد از اهميت بيشتري برخوردار است. در مقابل نيروهاي قزاق كه يك نيروي وابسته به روسيه و به لحاظ گرايش‏هاي سياسي و اجتماعي چندان مقبول ايرانيان و به ويژه مشروطهخواهان نبود، نيروهاي ژاندارمري به لحاظ گرايش سياسي و اجتماعي داراي گرايش مشروطهخواهي و استعمارستيزي برجستهاي بودند. اين مقاله با استفاده از روش كتابخانهاي و تاريخي مي‏خواهد به اين سوال پاسخ دهد كه علت برجسته بودن گرايش مشروطهخواهي و استعمارستيزي نيروهاي ژاندارمري چه بوده است؟ يافتههاي اين پژوهش نشان ميدهد كه در گزينش افراد ژاندارمري به تحصيلات آن‏ها و حسن سابقه و جايگاه خانوادگي آن‏ها توجه خاصي مي‏شد. براي آموزش آن‏ها مدارس خاصي تاسيس شد. افراد حزب دموكرات در انتخاب افراد براي كادر ژاندارمري دخالت و توصيه ميكردند كه از سوي مورگان شوستر و افسران سويدي پذيرفته ميشد و ديگر اين كه اين افراد در عصر مشروطهخواهي و ناسيوناليسم پرورش يافته بودند.