بررسي و نقد الاهيات سلبي ديونيسيوس در پرتو رهيافت قرآن و احاديث

مهمترين بعد اسما و صفات الهي جنبه معناشناختي آن است. تفسير انسان از اين جنبه اسما و صفات، بر نوع ارتباط انسان با خداوند تاثير عميقي خواهد داشت، زيرا شناخت خدا و سخن گفتن با او از طريق اسما و صفات خداوند است. اين جهت از اسما و صفات به اين پرسش پاسخ مي‌دهد كه چگونه مي‌توان درباره صفات خداوند سخن گفت و اين صفات چه نسبتي با صفات انسان دارند؟ نوشتار پيش رو، به روش تحليل گزاره‌اي ديدگاه ديونيسيوس، برجسته‌ترين نماينده الهيات سلبي در مسيحيت را درباره معنا شناسي اسما الهي با تكيه بر رهيافت قرآن و حديث مي‌كاود. حاصل اين پژوهش، اين كه در جنبه اثبات در الگوي ديونيسيوس مولفه‌هاي شناخت فطري- قلبي و سير انفسي كه در رهيافت قرآن و حديث از اهميت شاياني برخوردار بود، مطرح نشده و از دو جنبه نفي الگوي قرآن و حديث؛ يعني تباين آفريدگار و آفريدگان و به تصور در نيامدن پروردگار نيز تنها به جنبه اخير پرداخته است. هرچند با طرح آخرين روش؛ يعني كلام عرفاني و نفي روش‌هاي ايجابي و سلبي توسط وي، اين موارد وفاق را نيز نمي‌توان لحاظ كرد.