بررسي استراتژي نهضت عاشورا در ارتباط با قدرت حاكم

TheExamination of the Strategy of Ashura Movement Relating to the Authority of the Governor

در اين پژوهش ابتدا محقق به طراحي مدلي پيشنهادي با عنوان «استراتژي پيشوايان دين در ارتباط با قدرت هاي حاكم» همت گماشت و پس از تاييد و نهايي شدن آن توسط خبرگان علوم حوزوي و دانشگاهي، ضمن تقسيم نهضت عاشورا به چهارده مقطع زماني (از زمان حضور حضرت اباعبدالله الحسين? در مدينه پس از به خلافت رسيدن يزيد ملعون تا بازگشت كاروان اسراي عاشورايي به مدينه)، به بررسي استراتژي هاي اين نهضت براساس مولفه هاي مدل تحقيق و با استفاده از نظر خبرگان پرداخته است. اين امر با توزيع پرسشنامه اي 89 سوالي به 60 نفر از خبرگان و سپس جمع آوري و تحليل داده ها از طريق آزمون هاي t و فريدمن صورت پذيرفت و نتايج آن به طور مفصل ارايه گرديد. لازم به توضيح است نتايج اين پژوهش صرفاً ناشي از نمونه انتخاب شده است و نمي توان آن را به طور قطعي به استراتژي هاي حضرت اباعبدالله الحسين? نسبت داد. استراتژي شهادت طلبي از استراتژي هاي قيام در روز عاشورا عنوان مهم ترين (بالاترين امتياز) استراتژي را در ميان تمامي مقاطع به خود اختصاص داده است و كاربردي ترين استراتژي نيز كه در هفت مقطع زماني ديده مي شود، استراتژي دفاع از استراتژي كلان قيام مي باشد. در مقاطع قبل از شهادت حضرت اباعبدالله الحسين? از انواع استراتژي هاي كلان: قيام، مبارزه كلامي و خلق فرصت، بيشترين اهميت را داشته اند كه از اين ميان، استراتژي هاي شهادت طلبي، دفاع، افشاگري، ارشاد، حضور موثر و هجرت را مي توان نام برد و در مقاطع پس از شهادت اباعبدالله الحسين? از انواع استراتژي هاي كلان: مبارزه پنهان و مبارزه كلامي بيشترين اهميت را در نهضت عاشورا داشته اند، كه از اين ميان مي توان به استراتژي هاي صبر، افشاگري و ذكر مصيبت اشاره نمود.