بررسي تاثير سه نوع سمان موقتي و خصوصيات سطحي متفاوت اباتمنت ها بر استحكام گير پروتزهاي ثابت متكي بر ايمپلنت

زمينه و هدف: يكي از چالشهاي درمان پروتز ثابت متكي بر ايمپلنت، تامين گير مناسب در عين سهولت خارج كردن پروتز براي رفع عوارض احتمالي است. انتخاب سمان موقتي مناسب و بهبود استحكام گير آن هدف بسياري از مطالعات مي باشد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه سه نوع سمان موقتي و اثرات سند بلاست كردن اباتمنت بر استحكام گير پروتزهاي ثابت سمان شونده متكي بر ايمپلنت انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه آزمايشگاهي ده عدد آنالوگ ايمپلنتDIO در آكريل مانت شدند. بيست عدد اباتمنت در دو گروه مساوي قرار گرفتند. گروه اول به صورت استاندارد و گروه دوم سندبلاست شده مورد استفاده قرار گرفتند. شصت عدد كوپينگ فلزي ساخته شد و توسط سمان هاي موقتي Kerr، Provy و GCروي اباتمنت ها در سه مرحله سمان شدند. ميزان گير سمان توسطUniversal testing machine اندازه گيري گرديد. داده ها ابتدا توسط آزمون آماري Two way ANOVA و سپس جهت مقايسه دو به دو گروهها توسط آزمون Tukey بررسي شدند. يافته ها: استحكام گير سمانkerr روي اباتمنت هاي سند بلاست شده، از دو سمان ديگر بيشتر بود (p<0/001). در اباتمنت هاي استاندارد استحكام گير سمان Provy بيشترين بود ولي از لحاظ آماري معنادار نبود. كمترين مقادير گير مربوط به سمان GC بود. نتيجه گيري: سمان Kerr همراه با سند بلاست كردن اباتمنت، استحكام گير بيشتري از دو سمان ديگر ايجاد مي كند.