اسلام؛ دين رهايي بخش

نوشتار پيش رو، به بحث اسلام و خشونت مي پردازد. بحث اسلام و خشونت، بحث ديرينه اي است، اما در پي تحولات يكي دو دهه اخير در جهان، به ويژه جهان اسلام، رخ داده، توجه جهانيان، خصوصاً غربي ها، بيشتر به اين موضوع جلب شده است و بسياري با استفاده از اين وضعيت، تعاليم اسلامي را مورد هجمه قرار مي دهند. نوشتار حاضر، ديدگاه هاي موجود درباره اسلام و خشونت و دلايل آنها را مطرح و بررسي، و در پايان، نويسنده ديدگاه برگزيده خود را ارائه مي كند. بر اساس اين ديدگاه، اسلام نه صرفاً دين جنگ و خشونت است و نه صرفاً دين صلح و نرمش. بسته به شرايط، اسلام از هر يك از اين دو وضعيت براي رسيدن به هدف خود استفاده مي كند. هدف اسلام، رهايي بشر از اسارت هاي دروني و بيروني براي رسيدن به كمال و خودشكوفايي است. كمال انسان در بندگي خداست. بندگي خداوند اوج آزادگي است. وقتي انسان به مقام بندگي مي رسد، خود را از رذايل تخليه و به كمالات تحليه مي كند. اسلام با زدودن موانع بيروني و دروني و فراهم آوردن زمنيه بندگي خدا، در واقع، از يك سو، انسان را كه فطرتاً به دنبال دينداري و عبوديت است، از سرگرداني و حيراني نجات مي بخشد و او را به سمت و سوي يك قطب خاص رهنمون مي گردد و از سوي ديگر، او را با وصل كردن به وجود بيكران الهي از هر گونه محدوديتي مي رهاند و قابليت هاي او را به فعليت مي رساند.