توسعه مدل شبيه سازي - بهينه سازي در مديريت تغذيه مصنوعي آبخوان با پساب

با افزايش تقاضاي آب بالاخص در مناطق خشك، منابع آبي مناسب جديدي بايد تعريف شود. تغذيه مصنوعي آبخوان با پساب يك راه حل كاربردي و مقرون به صرفه جهت تامين آب مي باشد. هدف تغذيه مصنوعي افزايس حجم و ذخيره آب در آبخوان به جهت مصرف آتي مي باشد. پساب در ابتدا براي مصرف در موارد غيرشرب مورد استفاده قرار مي گرفته است اما تحت شرايط تنش استفاده از آن براي شرب احتمالا شدني خواهد گرديد. بهبود كيفيت پساب حين نفوذ به درون زمين و انتقال از طريق جريان آب زيرزميني چشمگير بوده و در مجموع به آن سالم سازي خاك – آبخوان اطلاق مي شود. براي تامين اهداف موردنظر، عمليات دفع پساب بايستي با درنظر گرفتن ملاحظات مالي، كيفي و زيست محيطي مديريت گردد. در اين مقاله مدل بهينه سازي-شبيه سازي براي بهينه سازي تغذيه مصنوعي آبخوان با استفاده از پساب توسعه داده شده است كه ملاحظات كمي و كيفي را در نظر مي گيرد. در اين مدل از الگوريتم تكاملي كمپلكس هاي مختلط (SCE) بعنوان ابزار بهينه سازي بهمراه مدل هاي شبيه سازي MODFLOW و MT3DMS براي بيان حركت و كيفيت پساب، استفاده شده است. كارايي مدل با كاربرد آن در مديريت تغذيه پساب يك مجتمع بررسي و اثبات شده است.