تبيين هندسه علم در انديشه قرآني

تبيين هندسه علم در انديشه قرآني هدف اصلي پژوهش حاضر مي‌باشد. روش مطالعه، توصيفي ـ تحليلي است كه مطابق آن، اطّلاعات به دست آمده از كُتُب و منابع، مورد تجزيه و تحليل قرار مي‌گيرند. يافته‌ها بيانگر آن است كه از منظر قرآن كريم، هر نسبت و مواجهه‌اي با علم، به تكامل و تعالي شخصيّت منجر نمي‌شود. از ميان نسبت‌هاي كشف شده از قبيل نسبت حمل، نسبت فهم، نسبت نقد و نسبت خلق، تنها نسبت خلق علم به عنوان نسبت برتر معرّفي شده است. مطابق آموزه‌هاي قرآني، «علم» داراي ويژگي‌هاي ذاتي از قبيل تشكيك‌پذيري، بي‌مرزي، اصالت، قداست، جهت‌مندي و جاودانگي است كه مجموعه اين ويژگي‌ها در كنار هم، چارچوب و هندسه خاصّي به مقوله علم مي‌بخشد و مرز آن را با پاره‌اي اصطلاحات نزديك به علم مشخّص مي‌سازد. بخش پاياني اين مقاله نيز به آفات و موانعي اشاره مي‌كند كه دستيابي انسان به علم و يقين را با چالش روبه‌رو مي‌سازد.