تاثير تمرينات تعادلي در حين استراحت فعال بر بازيافت تعادل پويا در ورزشكار خسته تا مرز واماندگي

زمينه و هدف: با توجه به تاثير خستگي عضلاني ناشي از فعاليت هاي ورزشي بر حفظ وضعيت قامت، ارزيابي تاثير بازيافت تعادل در بهبود عملكردهاي ورزشي خسته كننده، در سطوح گوناگون سني و ورزشي ضروري مي باشد. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي تاثير تمرينات تعادلي در حين استراحت فعال بر بازيافت تعادل پويا در ورزشكار خسته تا مرز واماندگي بود. روش تحقيق: 30 نفر دانشجوي ورزشكار مرد سالم (ميانگين سني 66/ 1 ±23/ 21 سال، قد 73/ 1±43/ 177 سانتيمتر، وزن 47 /7±03/ 64 كيلوگرم) به طور داوطلبانه انتخاب و به روش تصادفي به دو گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند. از آزمون تعادلي Y براي ارزيابي كنترل وضعيت قامت پويا و از پروتكل خستگي عملكردي هفت مرحله اي ساسكو و آزمون درك تلاش بورگ، براي ارزيابي خستگي استفاده شد. تمرينات تعادلي به اجرا درآمده راه رفتن روي خط صاف، آزمون تعادلي لي لي، ايستادن روي پنجه پا در حال حركت و آزمون تعادلي لك لك بودند. به منظور استخراج نتايج از آزمون هاي t وابسته، t مستقل، تحليل واريانس و شفه استفاده گرديد و سطح معني داري 05/0≥ p در نظر گرفته شد. يافته ها: در آزمون تعادلي YBT در گروه استراحت فعال با تمرينات تعادلي، تعادل در پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون، به طور معني داري بالاتر بود (p<0.001). ميزان بازيافت تعادل در گروه استراحت فعال توام با تمرينات تعادلي در مقايسه با گروه استراحت فعال بدون تمرينات تعادلي، به طور معني داري بالاتر بود (p<0.001). همچنين ميزان كنترل قامت پس از اعمال پروتكل خستگي در تمامي جهات و در سه مرحله پيش، ميان و پس آزمون در RPE به طور معني داري (05/ 0≥p) كاهش يافت. نتيجه گيري: با توجه به تاثير تعادل بر كيفيت اجراي فنون ورزشي، تلاش براي بازيافت آن بين فعاليت هاي ورزشي شديد، منجر به كاهش خطاي عملكردي ناشي از خستگي و كسب نتيجه بهتر در مسابقه خواهد شد.