بررسي رابطه فرسودگي شغلي با توانمندسازي و كيفيت زندگي كاري در پليس

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين توانمندسازي و كيفيت زندگي كاري با فرسودگي شغلي در كاركنان نيروي انتظامي جمهوري اسلامي ايران (ناجا) بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه پليسهاي ماموريتي مشغول به خدمت در شهر تهران (آگاهي، پيشگيري، مواد مخدر و راهور) در سال 1392 بود. براي انتخاب گروه نمونه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي، 250 نفر انتخاب شد. پژوهش حاضر از نوع مطالعات كاربردي و از لحاظ شيوه جمع‌آوري داده‌ها ‌و تحليل، از نوع توصيفي است. در اين پژوهش، از پرسش‌نامههاي خصوصيات جمعيت‌شناختي آزمودني‌ها، توانمندسازي كاركنان (84/0 ?=) ، كيفيت زندگي كاري (90/0 ?= ) و فرسودگي شغلي (83/0 ?=) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل دادهها از شاخصهاي آمار توصيفي و آمار استنباطي با روشهاي آزمون ماتريس همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون همزمان استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه بين توانمندسازي كاركنان و كيفيت زندگي كاري با فرسودگي شغلي كاركنان رابطه منفي و معنادار وجود دارد. هم‌چنين بين ابعاد مختلف كيفيت زندگي كاري و ابعاد مختلف توانمندسازي با ابعاد مختلف فرسودگي شغلي رابطه منفي وجود دارد؛ اما بين متغيرهاي فرسودگي عاطفي و مسخ شخصيت با پرداخت منصفانه حقوق و بين متغيرهاي رشد شخصيتي و احساس استقلال رابطه معناداري ملاحظه نشد. از سويي، ابعاد مختلف توانمندسازي و ابعاد مختلف كيفيت زندگي كاري به صورت جداگانه توانستند فرسودگي شغلي را در جهت منفي پيش‌بيني كنند. ##