فلسفه محنت محبت از منظر عارفان مسلمان

محبت يا عشق، موهبتي الهي و از جمله احوال عرفاني و مختص انسان است كه فرشتگان از آن نصيبي نمي برند. به عقيده ي عارفان مسلمان، سالك با مهرورزي و معاشقه ي با حق سريع تر مي تواند به مطلوب خويش نائل آيد. به زعم آنان راه عشق هولناك، مصيبت آفرين و درتنيده با آلام و رنج هاي بي شمار است و تا انسان تلخ كامي ها و ترشرويي هاي عشق را تجربه نكند از شيريني هاي معنوي آن كام بر نمي گيرد. پس عاشق نه تنها بايد آسايش، مصلحت انديشي و عافيت طلبي را ترك گويد؛ بلكه بايد مهياي محنت كشيدن، بلا چشيدن، جانفشاني و جان سپردن نيز باشد. در اين نوشتار مي كوشيم تا ضمن شناخت محبت و مراتب آن، مفهوم رنج و درد را نزد عرفا شرح دهيم. در ادامه به بيان ديدگاه بزرگان عارفان درباره ي فلسفه ي جفاها و غايت بلاياي معاشقه و سبب راحت انگاري فتن و رحمت پنداري محن از سوي عشاق و چگونگي رابطه ي آن با محبت خواهيم پرداخت.