گفتمان امنيتي دولت‌هاي نهم و دهم به مثابه «گفتمان قبض و بسط انقلابي جديد»

The Security Discourse at the President Ahmadinejad Era as a “New Revolutionary Discourse of Contraction and Expansion”

جمهوري اسلامي ايران دوره‌هاي امنيتي گوناگوني را پشت سر گذاشته است. نوشتار حاضر با بهره‌گيري از روش «تحليل گفتمان» به اين پرسش مي‌پردازد كه گفتمان امنيتي دولت‌هاي نهم و دهم از چه عناصر گفتماني برخوردار بود و چه آثار و پيامدهايي داشت؟ مقاله حاضر بر حول اين فرضيه شكل گرفته كه «گفتمان دولت‌هاي نهم و دهم بازگشتي دوباره به گفتمان قبض و بسط انقلابي است كه در شرايطي متفاوت و با مولفه‌هايي ديگرگون صورت ‌گرفت و از ميان ارزش‌هاي انقلابي و اسلامي، مولفه «عدالت اسلامي» را برجسته كرد. بر اين اساس، سياست دولت‌هاي نهم و دهم، دستاوردهايي چون توسعه صنعت صلح‌آميز هسته‌اي و گسترش سطح همكاري‌هاي سياسي و اقتصادي با برخي كشورهاي آمريكاي لاتين را در پي داشت، اما با نتايج نامطلوبي نيز همراه بود كه از جمله آنها مي‌توان به ارجاع پرونده هسته‌اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل، گسترش تحريم‌هاي بين‌المللي و شكل‌گيري نوعي اجماع بين‌المللي عليه ايران اشاره كرد.