تحليل تطبيقي گرايش سياسي دانشجويان علوم انساني؛ مطالعه موردي: دانشجويان دانشگاه تهران

سياست كه در واقع عرصه مديريت جامعه است و وظيفه تنظيم قواعد حاكم بر روابط سياسي ميان نيروهاي اجتماعي را دارد از ديدگاه اقشار، طبقه ها، نيروها و گروه هاي مختلف اجتماعي قابل بررسي است. در اين ميان دانشجويان نيز به عنوان يك قشر يا نيروي اجتماعي هستند كه نگرش و نگاه آنان به سياست و مقولات مربوط به آن حائز اهميت و قابل بررسي است. همچنين به نظر مي رسد محصلين رشته هاي مختلف بر حسب رشته آن ها، به لحاظ رفتار و نگرش، نسبت به امر سياسي گرايشات متعدد و متفاوت داشته باشند. تفاوت هايي كه به لحاظ روشي و محتوايي بين علوم طبيعي و علوم انساني وجود دارد، محيط مورد مطالعه آن ها و نيز موضوع ها و پديده هايي كه در هر يك از علوم فوق مورد مطالعه دانش پژوهان آن قرار مي گيرد، همه و همه از جمله مباحثي است كه بر گرايش سياسي آنان اثر مي گذارد. پژوهش حاضر كه با روش پيمايشي و با ابزار پرسشنامه و بر مبناي روش خوشه اي چندمرحله اي، بر روي 264 نفر (بر اساس جدول مورگان) از دانشجويان دانشگاه تهران انجام گرفته است نشان مي دهد كه بين رشته هاي مختلف تحصيلي (فني و مهندسي، علوم پزشكي، علوم انساني و ادبيات و هنر) و گرايش سياسي دانشجويان (ابعاد گرايش سياسي: مشاركت سياسي، مشروعيت سياسي، هويت سياسي، جريان سياسي و قدرت سياسي) رابطه وجود دارد. بدين صورت كه دانشجويان گروه علوم انساني نسبت به دانشجويان ساير گروه هاي تحصيلي به لحاظ گرايش سياسي با هم تفاوت معناداري دارند. بر مبناي يافته هاي پژوهش حاضر، صحت فرضيه فوق از آنجاست كه دانشجويان گروه علوم انساني در سه بعد از ابعاد پنج گانه گرايش سياسي-يعني مشاركت سياسي، جريان سياسي و هويت سياسي- نسبت به دانشجويان ساير گروه ها باهم متفاوت اند، اما در دو بعد ديگر از ابعاد گرايش سياسي تفاوت معناداري بين گروه هاي مختلف تحصيلي مشاهده نشده است.