مكتب عرفاني حسيديسم

جريان عرفاني حسيدي را مي توان سومين جريان مهم عرفاني در تاريخ يهود پس از دو مكتب مركبه و قباله دانست. واژه «حسيد» به معناي پارسا و نيك رفتار و مرد پرهيزگاري كه در اخلاص و ايمان نسبت به خداوند پايدار است، به عنوان مفهومي عام در يهوديت به كار مي رفت كه بعدها به عنوان اسمي خاص براي ناميدن اين جريان ديني – عرفاني استفاده شد. اين جنبش در قرن هجدهم و تحت تاثير شرايط نابسامان اجتماعي يهوديان توسط اسرائيل بعل شم طوو معروف به «بشت» شكل گرفت. مركز اوليه حسيديسم در اوكراين و لهستان جنوبي قرار داشت كه پس از اندك زماني سراسر اروپاي شرقي را فرا گرفت. تعاليم حسيديسم متاثر از قباله بود و به جاي مراعات شريعت ظاهري يهود، بر اهميت عبادت باطني خدا تاكيد داشت، اما عام تر و فراگيرتر از قباله بود و به همين دليل به يك جريان مردمي تبديل شد. يكي از مهمترين دستاوردهاي حسيديسم اوليه، تثبيت رهبري كاريزماتيك يا نيروي معنوي و مقدس در جامعه يهود با عنوان «صديق» بود كه واسطه بين خداوند و بندگان است.