بررسي تطبيقي عشق و عرفان در انديشه سهراب سپهري و جبران خليل جبران

اين نوشتار ، پژوهشي است تطبيقي ميان مضامين عشق در دستگاه فكري سهراب سپهري(1307-1359ه)، شاعر برجسته ي ايراني و جبران خليل جبران(1931م-1883)، شاعر و انديشمند لبناني. موضوع عشق كه همواره مورد بحث عرفان است در انديشه اين دو شاعر كه ارتباطي عميق و عاشقانه با همه مظاهر صنع برقرار نموده اند از جايگاه مهمي برخوردار است و جان كلام آنها در عشقي عارفانه متمركز مي باشد. اين مقاله برآن است تا از چيستي عشق و تاثير آن بر سرنوشت آدمي از ديدگاه اين دو شاعر سخن به ميان آورد. از اين رو پس از مطالعه آثار آنها و استنباط ديدگاهشان در مورد عشق تشابهات و تفاوت ديدگاهشان در اين مورد بررسي مي شود. در نظر اين دو عشق است كه روح آدمي را چنان تعالي مي بخشد كه قوانين انسان ساخته و پديده هاي طبيعي نمي توانند مسير آن را تغيير دهند. سپهري و جبران به همه ي كائنات عشق مي ورزند از نظر آنها تنها با عشق مي توان به حقيقت اشياء و زندگي رسيد و عشق را همواره با غم و اندوه همراه مي دانند.