بررسي معيار هاي رده شناختي گويش كردي ايلام

اين مقاله به منظور بررسي ملاك­هاي رده­شناختيِ واجي، صرفي، نحوي و معنايي گويش كردي ايلام، بر پايه داده­هاي گردآوري شده از اين گويش نوشته شده است. داده­هاي مقاله حاضر، حاصل يك پژوهش ميداني است كه در شهر ايلام و روستاهاي اطراف انجام گرفته است؛ بدين منظور، بر اساس پرسش نامه­اي كه از قبل طراحي شده بود، با 20 گويشور كه اكثراً مردان ميانسال به بالا بودند، مصاحبه شد. تحليل اين داده­ها نشان داد كه وجود همخوان­هاي [ř]، [ł]، [ŋ]، [w] و [ч] و نيز واكه هاي [ε]، [ü]، [ə]، و [ĕ] از مشخصه­هاي مهم واج­شناختي اين گويش مي­باشد؛ همچنين، ساختمان هجا در اين گويش با زبان فارسي نو متفاوت است و شش الگوي هجايي دارد كه سه هجاي آن داراي خوشه همخواني آغازي است؛ طوري كه عضو دوم خوشه، همواره يكي از نيم­واكه­هاي [w]، [y] يا [ч] است. از ديگر يافته­هاي اين پژوهش، توالي مضاف و مضاف­اليه و موصوف و صفت و استفاده از پيش­اضافه و پيرااضافه مي­باشد؛ همچنين، داده­ها نشان داد كه در اين گويش، مطابقت عدد و معدود و تمايز جنس دستوري وجود ندارد. نمايه اعداد از يك تا ده بين گويش كردي ايلام و ديگر گويش­هاي ايراني تفاوت چنداني ندارد.