بررسي ميزان احساس امنيت اجتماعي و برخي عوامل مرتبط با آن (مورد مطالعه: دانشجويان دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي استان ايلام)

مقدمه: امنيت، مقوله اي اساسي در هر نظام اجتماعي است و جوامع، برقراري امنيت اجتماعي را يكي از اولويت­هاي اصلي خويش مي­دانند. اين مفهوم، داراي دو بعد عيني و ذهني است كه در اين پژوهش، هدف اصلي، بررسي بُعد ذهني؛ يعني همان احساس امنيت اجتماعي در بين دانشجويان دانشگاه هاي استان ايلام و ارتباط آن با برخي متغيرهاي زمينه اي بوده است. روش­شناسي­: روش تحقيق در پژوهش حاضر، توصيفي و از نوع پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش را تمامي دانشجويان شاغل به تحصيل در دانشگاه­هاي استان ايلام تشكيل داده اند كه از ميان آنها و بر اساس فرمول كوكران، تعداد 384 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب گرديد. شيوه نمونه­گيري نيز، چند مرحله­اي بوده و براي جمع­آوري اطلاعات از پرسش­نامه محقق ساخته استفاده شده است. يافته­ها: يافته­هاي پژوهش نشان مي­دهد كه 6 /46 درصد از دانشجويان، احساس امنيتي در حد متوسط داشته اند؛ 2 /43 درصد نيز، به ميزان كم و تنها 10 درصد از آنان، در حد زياد و خيلي زياد، احساس امنيت كرده­اند. تحليل واريانس چند متغيره نشان مي دهد كه بين متغيرهاي جنسيت، وضعيت تاهل، وضعيت اشتغال و بومي و غيربومي بودن با برخي از ابعاد احساس امنيت، رابطه معنادار وجود دارد؛ اما بين رشته و مقطع تحصيلي با ابعاد احساس امنيت، رابطه معناداري وجود ندارد. نتيجه: با توجه به پايين بودن ميزان احساس امنيت در بين دانشجويان و تاثير آن بر زندگي فردي و اجتماعي آنان، برنامه­ريزي براي ارتقاي سطح احساس امنيت در بين آنها از سوي مسئولان نظام دانشگاهي ضرورت دارد.