سياستگذاري فرهنگي در دولت ديني

نسبت دولت و فرهنگ، همواره از مهمترين و مناقشه-انگيزترين مباحث در سياستگذاري فرهنگي بوده است. ديدگاه هاي مختلفي نيز به فراخور مباني و اصول خود، سعي در پاسخ به اين مساله داشته اند؛ پاسخ هايي كه در طيفي از رويكردهاي حداكثري و تصدي گرايانه تا رويكردهاي حداقلي و حمايت گرايانه قرار مي گيرند. اماآنچه كه قبل از پاسخ به اين سوال بايد روشن نمود، تبيين صورت دقيق مساله دولت و فرهنگ است. در اين مقاله بر اساس مدل 3مرحله اي سياستگذاري(تدوين، اجراء و ارزيابي)، مطالعات كتابخانه اي و گفتگو با صاحبنظران حوزه فرهنگ و سياستگذاري فرهنگي، به تبيين صورت مساله در مرحله اول؛ يعني مرحله تدوين و سوالي كه بايد بدان پاسخ گفت، پرداخته مي شود. در پاسخ به سوال طرح شده، استعاره «شيب اجتماعي» به عنوان راهبرد دولت در سياستگذاري فرهنگي معرفي مي گردد.