پيش بيني نگراني بر اساس سيستم هاي فعال ساز و بازداري رفتاري، راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي در دانشجويان

هدف پژوهش حاضر پيش بيني نگراني بر اساس سيستم هاي فعال ساز و بازداري رفتاري، راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي در دانشجويان بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع بنيادي و به لحاظ نحوه جمع آوري داده ها از نوع همبستگي بود. به همين منظور از ميان دانشجويان كارشناسي ارشد دانشگاه آزاد اسلامي تبريز در سال تحصيلي 94-93، 200 نفر با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. از مشاركت كنندگان درخواست شد كه به مقياس هاي سيستم فعال ساز و بازداري رفتاري(BAS/BIS)، پرسش نامه تنظيم شناختي هيجان (SERQ)، مقياس عدم تحمل بلاتكليفي (IUS) و پرسش نامه حالت نگراني ايالت پنسيلوانيا (PSWQ) پاسخ دهند. براي تحليل داده ها از تحليل واريانس و رگرسيون گام به گام استفاده گرديد. نتايج نشان داد كه متغيرهاي سيستم بازداري رفتاري، راهبردهاي منفي تنظيم شناختي هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي با نگراني رابطه مثبت و معني دار دارند (01/0> P)، و رابطه راهبردهاي مثبت تنظيم شناختي هيجان با نگراني منفي و معني دار بود (01/0> P). اين متغيرها در مجموع قادر به پيش بيني 1/54 درصد از واريانس نگراني هستند (001/0>P). همچنين رابطه متغير سيستم فعال ساز رفتاري با نگراني معنادار نبود. نگراني با تنوعي از پيامدهاي منفي شامل درجه بالايي از واكنش پذيري هيجاني و سبك هاي تنظيم ناكارآمد مرتبط است. بنابراين، يافته هاي پژوهش حاضر داراي تلويحات عملي در عرصه هاي باليني است