روابط ساختاري بين اسنادهاي علي، هيجان هاي پيشرفت و خودنظم جويي تحصيلي در دانشجويان

پژوهش حاضر با هدف آزمون نقش ميانجيگر هيجان­هاي پيشرفت در رابطه اسنادهاي علي و خودنظم­جويي تحصيلي انجام شد 270 دانشجو (93 پسر و 177 دختر) به مقياس هيجان­هاي پيشرفت (پكران، گوئتز و پري، 2005)، پرسشنامه سبك اسنادي (پيترسون، سيمل، بي­ير، آبرامسون، متالسكي و سليگمن، 1982) و مقياس خودنظم­جويي تحصيلي (ريان و كانل، 1989) پاسخ دادند. در مطالعه حاضر، به منظور آزمون روابط ساختاري بين اسنادهاي علي، هيجان­هاي پيشرفت و خودنظم­جويي تحصيلي از روش آماري مدل­يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه رابطه بين اسنادهاي علي مثبت با هيجان­هاي پيشرفت مثبت، مثبت و معنادار و با هيجان­هاي پيشرفت منفي، منفي و معنادار؛ رابطه بين اسنادهاي علي منفي با هيجان­هاي پيشرفت مثبت، منفي و معنادار و با هيجان­هاي پيشرفت منفي، مثبت و معنادار؛ در نهايت، رابطه هيجان­هاي پيشرفت مثبت با خودنظم­جويي تحصيلي مثبت و معنادار و رابطه هيجان­هاي پيشرفت منفي با خودنظم­جويي تحصيلي منفي و معنادار بود. همچنين، نتايج نشان داد كه الگوي مفروض واسطه­مندي هيجان­هاي پيشرفت مثبت و منفي در رابطه اسنادهاي علي و خودنظم­جويي تحصيلي با داده­ها برازش مطلوبي داشت. علاوه بر اين، نتايج نشان داد كه در هر دو مدل واسطه­مندي هيجان هاي پيشرفت مثبت و منفي، تمامي وزن­هاي رگرسيوني از لحاظ آماري معنادار بودند و در مدل­هاي واسطه­مندي هيجان­هاي پيشرفت مثبت و منفي به ترتيب 25 و 21 درصد از پراكندگي خودنظم­جويي تحصيلي تبيين شد. نتايج مطالعه حاضر با تاكيد بر واسطه­مندي هيجان­هاي پيشرفت مثبت و منفي به طور تجربي از آموزه­هاي نظريه اسناد به عنوان يك نظريه شناختي انگيزش پيشرفت تحصيلي حمايت كرد.