باروري عقل از وحي

از جمله ويژگي‌هاي بارز آيات قرآن دعوت مخاطبان به تعقّل، تدبّر و استنتاج است؛ اما در باب استقلال عقل در معارف مربوط به مبدا و معاد، به آساني نمي‌توان قرآن را موافق يا مخالف دانست؛ هرچند در هر سو گروه زيادي از انديشمندان وجود داشته يا حتي نحله‌هاي علمي پديد آمده باشد. روايات شيعي نيز كه در اصلِ ارزش و اعتبار عقل هم‌سو با قرآن است و بر رابطه تنگاتنگ عقل و وحي تاكيد دارد، بي‌نيازي عقل از وحي در دستيابي به فروع آن معارف را برنمي‌تابد. اين مقاله با پرهيز جدي از بحث‌هاي دامنه‌دار در بين نحله‌هاي فكري و با قصر نظر بر پاره‌اي از آيات و روايات كليدي، به اين نتيجه دست يافته است كه در نگاه دين، عقل موهبتي است الهي براي دريافت معارف رباني از سرچشمه وحي، و بيان مي‌دارد كه وحي بهترين منبع تغذيه عقل و عقل، مخاطب اصلي وحي است.