بررسي تطبيقي مفهوم امامت با تاكيد بر ديدگاه دو دانشمند معاصر

مفهوم امامت بر پايه قرآن و روايات، مقام وجوب اطاعت و دارا شدن حق امر و نهي است. برخي عالمان و مفسران شيعه با تاكيد بر بعد تشريعي امامت، معناي آن را افتراض طاعت دانسته اند و در مقابل شماري از انديشمندان بعد تكويني امامت را برجسته كرده و معناي آن را نوعي تصرف تكويني در قلوب بندگان خدا و هدايت و ايصال آنان به مطلوب شمرده اند. نگارنده با بررسي تطبيقي مفهوم امامت با تاكيد بر ديدگاه دو انديشمند معاصر ـ يعني آيهالله جعفر سبحاني به عنوان نماينده ديدگاه نخست و علامه‌ سيدمحمدحسين طباطبايي به عنوان نماينده ديدگاه دوم ـ چنين نتيجه گرفته است كه ديدگاه آيهالله سبحاني با ظواهرـ و بلكه با نصوص ـ قرآن و روايات سازگارتر است.