بينامتنيت آيات و روايات در گلستان سعدي

بينامتنيت گوياي اين امر است كه هر متني در برهه اي از زمان ،تحت تاثير آثار قبل خود بوده و با تغيير و تحول آثار پيشين، به خود هويتي متني بخشيده است.اگراين متن نوين را بشكافيم، مي توان به وضوح و البته با دقت و تامّل، ارجاعاتي به آثار قبل آن ديد.اگر خواسته باشيم به عبارتي ديگر توضيح دهيم، اين است كه هر نويسنده اي در بنيان و اساس آرا و افكارش مي توان ،انديشه ها و تفكّرات افكار ديگر نويسندگان و ادبا و شعرا را ديد.همين ديدگاه بينامتنيت نام دارد كه در سايه سار اين نوع نگرش، هر متني زاييده ي آرا و انديشه هاي متون قبل خويش است. در اين باره، بلوم مي گويد كه هنرمند متاخّر هميشه در اضطراب تاثيرگذاري از هنرمند پيشين است كه مبادا كارش به كپي برداري محض تبديل شود.بسياري از شعرا و ادبا در حين كاربرد مضامين، افكار، حكايات، تمام اهتمام خود را در اين مصروف مي دارند كه از الفاظ و تراكيب و عبارات قرآني بهره مي گيرند .يكي از اين نويسندگان زبر دست ،سعدي شيرين سخن است كه در حدّ وسيع از آيات وحي و احاديث اهل بيت عليهم السلام در گلستان هميشه خوشش از قرآن و نهج البلاغه استفاده كرده است. اين پژوهش با هدف نماياندن بينامتنيت قرآني و نهج البلاغه در گلستان صورت گرفته است تا در پايان بتوان با رنگ و روي قرآني و سخنان مولا علي ابن ابي طالب عليه السلام در گلستان سعدي بيش از پيش آشنا شد.